Bu terapi ve psikoloji kitaplarından kendimi alamıyorum :) Bu kitabı da sanırım Ayşe Arman'da okumuştum ve alınacaklar listeme eklemiştim.
Ancak benim bu tür kitaplardan beklentim çok daha farklı. Tabii ki bu kitaba da haksızlık etmek istemem.
Ayşegül Kalem Ertal 1978 doğumlu, Boğaziçi Psikoloji'den mezun bir terapist. Ben de buraya girmeyi çok istemiştim, belki o yüzden kıskanmışımdır kendini biraz :)
Terapiye gelenlerin öyküleri ile kendi öykülerini harmanlayarak, hoş bir dille yazmış aslında. Benim sevdiğim gibi çok dümdüz bir dili yok, biraz daha süslü püslü, biraz daha edebi ama insanı yoran ya da kasan bir yazım değil. Kitap 126 sayfa, dün başladım ve bitirdim işe gidip gelirken. O kadar su gibi okunuyor aslında.
Benim beklentimin farklı olduğu nokta şu ki; terapi odası falan denince o odada geçenleri, daha psikanaliz odaklı görmek istiyorum. Bir şeyler öğrenmek istiyorum. Kendime ve başkalarına faydalı olabilecek bir şeyler öğrenmek istiyorum.
Ama yine de dediğim gibi, su gibi okunan bir kitap. Birilerinin hayatlarından kesitler görüyorsunuz. İnsanların acı ile başa çıkış tarzlarının ne kadar farklı olduğunu görüyorsunuz, ki bu bu aralar benim için gündemde bir konu ne yazık ki...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder