Peter Pan Ölmeli - John Verdon

John Verdon ve emekli dedektifimiz Dave Gurney'i artık beni takip eden herkes tanıyor. Aklından Bir Sayı Tut gibi harika bir kitapla başlamıştık Dave Gurney'i tanımaya, Gözlerini Sımsıkı Kapat ve Şeytanı Uyandırma kitaplarıyla devam etmişti. Ancak Aklından Bir Sayı Tut'un çarpıcılığından sonra diğer iki kitap beni çok tatmin etmemişti. Bu yüzden Peter Pan Ölmeli'yi de almadım işin doğrusu. Ama bir arkadaşımda görünce de okumadan duramadım. Olay kurgusu güzel, heyecanla okunuyor, vaktim de müsait olduğundan oldukça hızlı bitirdiğimi söyleyebilirim. 

Öncelikle kitabın arka kapak yazısını paylaşayım;

John Verdon'un şimdiye dek yazdığı bu en şaşırtıcı romanında, her olayı bulmaca çözer gibi ele alan Dave Gurney, polisin belirttiği şekilde işlenmesi imkansız olan bir cinayeti sıra dışı dehasıyla çözebilecek mi…

Varlıklı bir işadamı, annesinin cenazesinde suikasta kurban gitmiştir. Suçlu bulunan karısı tutuklanır ve ömür boyu hapse mahkum edilir. Onun masum olduğuna inanan sürgündeki dedektif Hardwick, bu esrarı çözebilecek tek kişinin, Dahi Dedektif DaveGurney'in kapısını çalar. 

Suikastçının, bulunduğu noktadan hedefi vurabilmesinin imkansızlığı sadece Gurney'in dikkat edebileceği küçük bir ayrıntıydı.

Gurney, soruşturma için delilleri toplamaya başladıkça birbiri ardına tuhaflıklar olduğunu fark eder ve çok geçmeden tehlikeli bir adamın, sonucunda sadece ölüm olan şeytani hamleleriyle karşı karşıya kalır. Bu adamla alay eden herkes, bir gün ansızın ortadan kaybolmuş, kendilerinden bir daha hiç haber alınamamıştır. Öldürürken hep aynı şarkıyı mırıldanan, dünyanın en azılı tetikçisi, çocuk görünümlü olduğu için "Peter Pan" denilen sihirbaz bir cani.

"Dehşet verici bir olay ve çatallı yol ayrımında bir dedektif. Kesinlikle başarılı bir kombinasyon."

-New York Daily News-

"SherlockHolmes gibi Gurney de gerçeğe o derece susamış, hassas ve mantıklı."

-New York Times-

"John Verdon gizemli bir olayın akıl almaz örgüsünü işlerken hikayenin en beklenmedik anında ortaya çıkıveren, şeytani bir kurnazlığa sahip."

-Washington Post-

Her şeyden önce şaşırtıcı roman demek sonunda katile şaşırdığım romandır benim için. Bütün kitap boyunca karşıma hiç çıkmamış bir caninin katil çıkması ne yazık ki beni şaşırtmıyor. Aklından Bir Sayı Tut'un bu kadar tutulmasının sebebi de gerçekten sonunda şaşırmış olmamızdı. Kitabın başında bir şekilde ifadesine başvurulmuş kendi halinde birisi olması ve aslında gayet kurgusal bir şekilde bir istatistik hesabına dayanması romanı gerçekten şaşırtıcı bir hale getirmişti.

Peter Pan Ölmeli ise hiç fena olmayan bir kurgu ile başlıyor. Elimizde bir cinayet ve hapiste masumiyetini ispatlamaya çalışan bir katil ve bu adamı öldürmek için motivasyon sahibi insanlar var. Olaylar bir taraftan yavaş yavaş çözülürken diğer taraftan iyice dolanıyor. Bu arada Dave Gurney'in kitapta sürekli eşiyle tartışmaktan kaçınmak için susması bana Gri'nin Elli Tonu'ndaki tekrarlayan cümleleri hatırlattı. Malum, o cümleler çıkartılsa Gri'nin Elli Tonu 2 kitapta bitebilirdi. Bu kitaptaki o kadar abartılmış değil gerçi ama. Kitabın arka kapağını okurken ateş edildiği kabul edilen noktadan cinayetin işlenemeyeceğinin anlaşılması çok saçma gelmişti bana mesela. Ancak sonrasında delillerin karartılmış olması bunu açıkladı. Üzerinde çok daha fazla oynanabilecek karakterler varken daha sığ karakterler başrolde kalmış. 

Maktul bir cenaze töreninde vuruluyor fakat davası devam ederken ölüyor. Ancak dava esnasında çekilmiş bir resmi var ki gözlerindeki korku ifadesi inanılmaz. Aslında sırf bu yüzden ben katilin avukatı çıkması gerektiğini düşünüyorum. Çok daha sürpriz bir son olabilirdi. Özellikle sorgu sahneleri esnasında Gurney'in verdiği ipuçları hayatımızda kullanabileceğimiz tarzda. Mesela birisini konuşturmak istiyorsanız, ondan büyük bir bilgi almak istiyorsanız öncelikle seve seve konuşacağı ve fikrini söyleyebileceği bir konuda konuşturmalısınız. Sonrasında istediğiniz bilgiyi almanız daha kolay olacaktır.

Dediğim gibi sonu benim için biraz hayal kırıklığı oldu. Mezarlıkta çalışan kadın bile çıksaydı çok daha hoş olabilirdi, çünkü ciddi bir motivasyonu vardı.